seo
Tag Archives: love

Need Your Opinion. Boleh?

3 Jul

Entry ini memang super pendek. Jadi boleh tepuk tangan bergembira bagai sebab biasanya saya buat korang menangis air mata kristal kan dengan entry panjang berjela. Baca ayat di bawah dah kalau sudi, berikan komen tentang apa yang korang fikir dengan ayat itu. Saya cuma mahu baca pendapat comel kamu semua.hehehehe

Dalam hidup, kita memang perlukan insan-insan lain kan? Kita perlukan mereka untuk “support” hidup kita. kan? Tapi, perlu ke kita terlalu ambil tahu tentang insan itu dan mengongkong dan “mengikat” hidup insan tuh supaya dia hanya sayang dan “support” kita all the time? PERLU ke????? hahahahaha.

Saya nak baca komen bernas korang kat sini. Kalau ada lah.ngehehe. Nanti saya akan buat entri untuk ini, InsyaAllah.

Perlu Ke Nak Tahu Sama Ada Orang Keliling Kita Sayang Pada Kita Atau Tak?

28 Jun

Perlu ke kita nak tahu samada orang keliling kita sayang pada kita ke tak? Apa pendapat korang ek? Semua orang, im sure nak and akan happy kalau orang keliling suka, selesa and sayang pada diri mereka. Mesti rasa macam dihargai. Kan? Tapi, kadang-kadang saya fikir, perlu sangat ke nak suruh orang yang kita sayang tu balas sayang kita balik pada kita. Hmm.

Kalau saya perlu jawab isu ini, saya akan jawab -tak perlu.

Itu jawapan saya. Jawapan jujur saya. Kenapa? Tak percaya? Suka hati . Terpulanglah. Cuma, pada saya tak perlu nak harapkan kasih sayang orang sangat. Kecuali, Allah dan kedua ibu bapa. hehehe. Insan-insan lain, bukan saya kata tidak perlukan kasih sayang mereka.

Cuma, kurang perlu sebab sejauh mana sayang mereka tu pun saya tidak tahu. Kalau kasih sayang Allah dan parent tu sah-sahlah kekal kan?

Sebab itu, saya kata. Saya tak perlu tahu samada orang keliling saya ni sayang pada saya ke tidak. Buang masa dan tak kuasa saya nak perasan. Saya pegang 1 prinsip tentang kasih sayang ni. Bila kita sayangkan someone tu seiklhlas hati, sebenarnya kita tak perlu nak harapkan orang itu untuk sayangkan diri kita balik.

Mak saya kata, kasih sayang macam ini baru ada keberkatan. Mak saya katalah tapi yang ini saya pegang dan saya percaya.

Itu pendapat sayalah dan pegangan saya. Lain orang, lain cara. Lain pendapat saya, lain jugalah pendapat korang masing-masing. Kita kan berbeza-beza. kan? Mungkin, antara korang yang tak sependapat dengan saya tentang isu ini. Well, bukan perkara baru pun.hehehehe.

Mungkin, ada antara korang yang cakap gila apa kalau kita sayang orang mati-matian tapi dapat tahu orang tu tak sayang kita pun sebenarnya! Memang gila dan orang gila saja yang tak akan geram kalau jadi macam ni kat diri sendiri. Im sure, semua akan kecewa kan kalau dalam situasi macam ni.

Atas alasan itulah, saya menyarankan korang tak payah nak mengada-ngada mengharapkan sangat kasih sayang orang lain kat diri korang. Boleh saya paksa macam tu tak? wakakaka! Oklah, sebenarnya. Apa yang saya nak cakap is kita ni hidup tak payah nak menyusahkan diri sendiri.

Jalani hidup dengan tenang. Jangan cari masalah. Biar masalah datang sendiri. muahaha!

Ok. Serious balik. For me, the reason why saya tak berminat nak tahu samada orang yang saya sayang tu sayangkan diri saya atau tidak adalah kerana tidak mahu terlalu berharap dengan orang itu. Itu aja alasan saya.Simple. Iya lah, kita fikir secara logik akal.

Memang sakit kalau ada insan yang kita sayang, kita ikhlas dengan dia, kita ada niat nak jaga dia dan bersama-sama dia waktu susah senang, tiba-tiba bila kita tanya face to face pada dia sendiri samada sayang kita atau tidak dan reaksinya NEGATIF. Jangan fikir hati manusia ni semua sama dengan hati kita ye kawan-kawan ;)

Erk. kalau manusia normal, im sure hati macam kena gilis dengan keretapi kan?

Kecewa beb. So, tak payah lah nak ask sangat hal kasih sayang ni. Lagi satu, tak perlu nak buat strategi merepek macam kawan-kawan saya. Sibuk sangat nak tahu sejauh mana pasangan diorang sayang kat diorang, sampai sanggup menyamar jadi orang lain dah try mengurat. Huwaa!

I called them manusia psiko! Serious ar wei.

Tak perlulah nak buat kerja bodoh tu. Eh, sorry ek kalau ada yang terasa. Saya terpaksa guna ayat bodoh neh. Terpaksa sebab tak ada ayat lain yang lebih sesuai. weee. Tapi betul kan? Menyusahkan diri sendiri. If positif, then oklah. Bayangkan kalau negatif, wallawwe! Menangis air mata lumpur jawabnya.

So, tak payahla nak amik tahu sangat kot orang sayang kita ke tidak.

Kalau saya. Cukup saya tahu, siapa insan yang saya sayang. Bila saya kata insan, bukan bermaksud bakal suami saya saja ya. Insan tu manusia-manusia yang saya yakin Tuhan dah berikan dia as “special present” for me dalam dunia neh. Jadi, i will love them seikhlas hati. Soal mereka sayang atau tidak pada saya, bukan urusan saya.

Itu kata saya. Apa kata anda?

Terima Kasih Tapi Aku Dah Serik Sekali Lagi

25 Jun

Perhatian. Entry ini berbaur peribadi dan akan buat korang menyesal kalau baca sampai habis. In fact, baca suku pun mungkin boleh buat korang muntah darah sebab menyampah. Entry ini hanyir sebab semuanya macam kisah aku semata-mata. Ok, take note. Bila kata ganti nama “aku” dah digunakan, maksudnya memang entry ini akan jadi macam diari paksa rela.

Kenapa paksa rela? Sebab aku tak ada diari bertulis macam pelakon indon selalu tunjuk dalam sinetron. Bila ada masalah, cari diari then tulis sambil menangis teresak-esak. Aku pun tak tahu kenapa orang suka sangat menangis. Air mata aku mahal. Jadi, memang jarang nangis. If gatal nak nangis pun, aku pastikan bukan sebab kawan-kawan.

Buang masa menangis hal kawan-kawan. Aku selalu menangis dulu depan kawan, tapi diorang buat lawak. Jadi, tak payah. Simpan air mata masa sakit nak beranak je nanti lagi bagus.

(Garu kepala) Lupa nak tulis apa. Ok, dah ingat semula. Kau nak tahu tak menda apa yang aku dapat dengan berblogging ni? Tak lama pun, cuma 3 tahun je aku dalam dunia maya yang tak berapa nak maya lah.

Aku dapat mengasah bakat menulis aku. Wakakaka! Macam baguslah bunyi. Ok, aku melawak dalam serious. Sampai sekarang ni, aku akan rajin baca balik entry-entry sengal aka bodolisme yang aku buat masa 3 tahun lepas. Lepas baca, aku hentak-hentak kaki sebab rasa geli-geleman. Serious tak best! hahaha. Tak apa, aku belajar sikit-sikit.

Then, sampai 1 tahap. Aku belajar macam mana nak buat duit dengan blog. Alah, time tu aku bodoh-bodoh tanya si Ynn pasal buffered earnings Nuffnang. Sampai sekarang, aku tak pernah lupa jasa baik Ynn yang tanpa jemu menerangkan kat aku camna nak dapat BN tuh. kahkahkah! Tak senonoh aku pun, tapi aku reti kenal jasa orang. Maceh. bolehlah, dapatlah aku beratus jugak dengan Nuffnang tu. Beribu je belum.

Waktu tu, aku memang dah set dekat kepala otak. Ok, aku nak berblogging tanpa fikirkan bloggers lain. Maksudnya, aku tak nak close dengan sesiapa. Rasanya dah 1001 kali kot aku cakap yang aku memang ada alergi bab berkawan neh. kan? Tapi, aku fikir-fikir balik dengan saki baki otak waras yang aku ada neh. Why not aku beri peluang pada kawan bloggers pulak. Mana tahu mereka ni tak hantu macam kawan reality. Jadi, aku try.

Rasanya, first blogger yang aku agak close is Melz. Sumpah, aku banyak belajar tentang blog ni daripada dia. Ok, kawan-kawan. Aku nak promote dekat sini. Si Melz ada forum baru. So, jomlah meriahkan! Aku suka gila dengan colour forum neh sebab colour dia tak macam forum lain yang colour macam orang mati pasangan. Kelam aja. Forum Melz meriah! Red colour. hehehe!

Mula dengan melz, aku kembangkan sayap (rasa macam angel tapi tak lawa). Aku lepaskan sedikit demi sedikit rasa tak suka nak close dengan orang. Aku beri peluang. Alhamdulilah, ceria hidup aku untuk tempoh yang tak berapa nak lama. wakakaka!

Apa tidaknya. Baru kenal, aku ingat ikhlas tapi rupa-rupanya nak ajak berbisnes. Ajak aku tolong klik sana sini. Ok, aku tak bodoh untuk itu. Ada pulak yang email aku nak ask tips itu ini. Aku berikan tapi lepas tu kau hilang dibawa angin. Dahlah email pun guna nickname merepek. Fine. Halal dah ilmu tu.

Memang aku dapat ramai kawan. Kawan aku ada macam-macam perangai. Ada yang berbudi bahasa terlampau tinggi. Ini aku dapat lihat bila diorang beri komen. Kawan macam ni, style diorang beri komen super sopan. Macam hati-hati sangat sebab takut aku tak suka komen dia. Aku suka tapi memang susah nak close sebab aku jenis tak jaga bahasa sangat. Bukan tak reti bahasa, cuma tak jaga. hahaha.

Ada jugak kawan yang komen macam blog ni bapak dia yang punya. Guna bahasa kurang ajar. Biasanya, bila time aku approve komen macam ni. Kompem aku dapat dosa free sebab aku akan maki dulu sampai puas hati baru klik butang “approve” tu. Coolkan? Kan aku dah kata, aku akan approve semua komen  tak kira nak kondem aku ke tidak selagi tak ada ayat melucah. Cuma kena cukup syarat, kena maki dulu. maceh

Lately ni, aku jumpa gaya kawan baru pulak. Bergelak sakan dengan aku macam nak rak. Aku melucah main-main, dia panjang-panjangkan. Entah ayat laki bini keluar. Dalam hati nak sound tapi sebab sedar diri aku sendiri pun join, jadi tak payahlah. Aku gelak, dia gelak. Jadi, dalam hati aku cakap “bagus, ada juga manusia yang faham cara nak berlawak bodoh.”

Rupanya. Tak lama. Aku ingat diorang jujur dengan diri sendiri. Terima aku seadanya. Memang happy go lucky punya type. Boleh diajak bergurau bodoh. Sedih bila tiba-tiba bertukar topeng. Tiba-tiba menjadi serious, tiba-tiba menasihat macam selama ni diorang tak buat salah, tiba macam nak kata semua yang dah buat sesama itu tak elok. Ok, memang aku terguris macam kena gilis.hahahaha

Ok. Jujur, aku tak suka cara itu. Aku hilang respect dekat orang macam ini. Aku rela orang sound awal-awal. So, aku tahu dia tak suka. Jadi, tak adalah aku cuba berlawak macam nak mati dengan dia. Mulai sekarang, sejak semalam sampai saat ini aku dah jadi Liza yang dulu kembali. No more close friends. ahaks!

Im happy with myself. InsyaAllah, God  always with me. Dia yang jadikan aku, Dia yang tahu isi hati aku, Dia yang tahu niat aku, busuk-busuk aku pun..Dia tetap dengan aku bukan macam yang lain.

p/s: Wow! Best jugak buat diari paksa rela ni. Ilang stress. wakakaka. Selamat stress kan diri if korang terbaca! muahahaha

Ads Plugin created by Jake Ruston - Sponsored by Garmin Forerunner 201.